5 Haziran 2007
Eylül 15, 2009 - 5:45 pm
Sonunda yaptım.Açık açık anlattım duygularımı.Boynuma atılmasını beklemiyordum.Bir duvar örülüydü aramızda,yinede bir ışık süzüyordu.Duvarı yıkabilecek kadar güçlü bir ışık.Ama onun gözlerinde karanlıgı gördüm,yarınsızlıgı.
Bir yanda mecburi hayat arkadaşım.Kader bizi istemeden bir araya getirdi.Ama öyle iyi ki…Yalnız bir insanın reddedemeyecegi kadar iyi.Bilemiyorum aziz dostum,son bir kefede başlangıc diyelim.Kararsız bi terazi misali,sallanıyorum…
