Canımı Acıtır…
Kimsenin istemeyeceği gibi sende istemeyeceksin bi’ başkasının açtığı yarayı pansuman etmeyi.. En doğrusuda budur belki , ben senin kalbinde ki acıları alıp gidemem ama sana şans verebilirim benim kalbimde ki bütün acıları alıp gitmen için.. Ve ben senin geçmişin olamam ama yine ben sana diyebilirim geleceğim ol.. Yılmaz hocanın bitkiden anlayıp toprak olamaması gibi bi’ şey bu anlatmaya çalıştığım.. Anlaması zor , bi’ o kadar da anlatması..
Senin verdiğin huzuru verebilen daha önceleri kimse olmamıştı desem yüksek ihtimalle yalana bulanmış olurum ki nefret ediyorum..
Bütün dostluklar mucur yollardan geçer , takla atmaya müsaittir.. Fren sıkamazsın , sıktığında takla atarsın.. Ben frene dokundum ve takla attım.. Yine dediğim gibi razıyım acısını çekmeye..
Ki kanatamazsın yüreğimi , izin vermem..
Zaten akacak kan da durmaz ne damarda ne gönülde.. Atasözleri ile süslemiş olsamda bugün şu satırları , üzgünüm sana seni sevdiğimi söylemediğim , söyleyemediğim için.. Üzgünüm..
Varlığın ne denli huzur verdiyse ;
Yokluğunda o kadar canımı acıtır..
