Fatih Baz

Elimdeki kaleme bakınca sana yazdıgım son mektubu hatırladım.Nasıl olursa olsun saadetimin bozulmasına müsade etmeyecegimi söylemiştim.Şimdi,yitirdiklerimin yükü gögsümde dev bir agrı.Tek aşkımı kaybettigim gibi,hayatımı adayarak burada kurdugum adaletli düzende gözlerimin önünde yok oluyor.Yalnızlıkdan kurtulmak için attıgım her adım beyhudeymiş…Çöküşümü hazırlayan bir başlangıçmış…

Emek verdigim her şey,yakınımdaki her insan benden uzaklaşıyor.Benim elimdense zavallıca öfkelenmek dışında hiç,ama hiç bir şey gelmiyor…….

Yanılmışım aziz dostum,çok yanılmışım.Boşuna üzmüşüm kendimi onca zaman,keşke daha önce sorsaymışım.Evlenme teklifimi kabul ettigini söylediginde inanamadım önce.Böylesi bir saadet…Anlatılır gibi degil.Ne var ki aramızda bir engel var,lale.Öyle saf,öyle iyi ki.Bir türlü derdimi söyleyemiyorum.

Nasıl denir ki zaten,senden başka kimsesi olmayan birisine

Seni İstemiyorum

diye.Beni mutlu etmek için çırpınışlarını gördükce.oooof…Bir yolunu bulucam,muhakkak bir çare olmalı.

Bilmiyorum aziz dostum.Tek bildigim,bu saadetimin bozulmasına asla izin vermeyecegim…

Sonunda yaptım.Açık açık anlattım duygularımı.Boynuma atılmasını beklemiyordum.Bir duvar örülüydü aramızda,yinede bir ışık süzüyordu.Duvarı yıkabilecek kadar güçlü bir ışık.Ama onun gözlerinde karanlıgı gördüm,yarınsızlıgı.

Bir yanda mecburi hayat arkadaşım.Kader bizi istemeden bir araya getirdi.Ama öyle iyi ki…Yalnız bir insanın reddedemeyecegi kadar iyi.Bilemiyorum aziz dostum,son bir kefede başlangıc diyelim.Kararsız bi terazi misali,sallanıyorum…

Hata yaptım aziz dostum.Yüregimin sözlerine tıkadım kulaklarımı.Kaderim, başkanın iki dudağı arasında sanıyordum.Kendi kendimi kurban ettigimi göremedim.Bir yürege baglanmanın bedeli var ama ben bu bedeli ödemeyi göze alamadım.Sevdanın gücüyle atan yüregi degil,korkularla titreyen aklı dinledim.Derinlerde,bastıramadıgım bir ses

Geç degil

diyor,

yapman gerekeni yap

diyor.Baglandıgım yüregin zincirini kırabilmek için son fırsat.Buna cesaret edebilecekmiyim?

Bilemiyorum aziz dostum…Bilemiyorum ve halen korkuyorum…

Hayat sanki benden kaçıyor,nereye gitsem orada herşeyin öldügünü,kimse dokunsam cansızlaştıgını hissediyorum.Hayatı ve canlılıgı bulabilecegim başka bir yere koşuyorum,benim ayrıldıgım yerde sanki  hayat yeniden başlıyor ve benim gittigim yerkerde herşey ölüyor;hayatın benim olmadıgım yerlerde yaşadıgını düşündügümden bütün zamanım bir yerden bir yere koşturarak hayatı aramakla geçiyor.Ama onu yakalayamıyorum;başkalarının yaşadıgını ben yaşayamıyorum bu yüzden birlikde oldugum herşeyden ve herkesden sıkılıp hep uzaklardakini özlüyorum.Uzaklardaki hep uzak,yakındakiler hep ölü.Benim olmadıgım yerlerde insanların neler yaşadıgı ise benim için bir muamma…