Fatih Baz

Yanılmışım aziz dostum,çok yanılmışım.Boşuna üzmüşüm kendimi onca zaman,keşke daha önce sorsaymışım.Evlenme teklifimi kabul ettigini söylediginde inanamadım önce.Böylesi bir saadet…Anlatılır gibi degil.Ne var ki aramızda bir engel var,lale.Öyle saf,öyle iyi ki.Bir türlü derdimi söyleyemiyorum.

Nasıl denir ki zaten,senden başka kimsesi olmayan birisine

Seni İstemiyorum

diye.Beni mutlu etmek için çırpınışlarını gördükce.oooof…Bir yolunu bulucam,muhakkak bir çare olmalı.

Bilmiyorum aziz dostum.Tek bildigim,bu saadetimin bozulmasına asla izin vermeyecegim…

Sonunda yaptım.Açık açık anlattım duygularımı.Boynuma atılmasını beklemiyordum.Bir duvar örülüydü aramızda,yinede bir ışık süzüyordu.Duvarı yıkabilecek kadar güçlü bir ışık.Ama onun gözlerinde karanlıgı gördüm,yarınsızlıgı.

Bir yanda mecburi hayat arkadaşım.Kader bizi istemeden bir araya getirdi.Ama öyle iyi ki…Yalnız bir insanın reddedemeyecegi kadar iyi.Bilemiyorum aziz dostum,son bir kefede başlangıc diyelim.Kararsız bi terazi misali,sallanıyorum…

Hata yaptım aziz dostum.Yüregimin sözlerine tıkadım kulaklarımı.Kaderim, başkanın iki dudağı arasında sanıyordum.Kendi kendimi kurban ettigimi göremedim.Bir yürege baglanmanın bedeli var ama ben bu bedeli ödemeyi göze alamadım.Sevdanın gücüyle atan yüregi degil,korkularla titreyen aklı dinledim.Derinlerde,bastıramadıgım bir ses

Geç degil

diyor,

yapman gerekeni yap

diyor.Baglandıgım yüregin zincirini kırabilmek için son fırsat.Buna cesaret edebilecekmiyim?

Bilemiyorum aziz dostum…Bilemiyorum ve halen korkuyorum…

SOĞUK BİR PAZAR SABAHI,
KAPLAMIŞ SİYAH BULUTLAR HAVAYI,
SAAT 05:20 DOLAYLARI,

PENCEREDEN BAKARKEN SİYAH BULUTLARA,
SEN GELDİN BİRDEN AKLIMA,
BENİ TERK ETTİĞİN GÜNDEN BU YANA,
KALBİM BENZEMEKTE ŞU GÖKTEKİ SİYAH BULUTLARA,

SABAHIN SOĞUĞU İÇİMİ ÜRPERTİYOR,
NELER ÇEKTİĞİMİ ALLAH`TAN BAŞKA KİMSE BİLMİYOR,

AKLIMA SENİNLE GEÇİRDİĞİMİZ GÜNLER GELİYOR,
HANİ DERDİK YA BİZİ ANCAK ÖLÜM AYIRIR DİYE,
gülüm sözümüzü tuttuk be,
BİZİ ANCAK ÖLÜM AYIRDI YİNE…

Hayat sanki benden kaçıyor,nereye gitsem orada herşeyin öldügünü,kimse dokunsam cansızlaştıgını hissediyorum.Hayatı ve canlılıgı bulabilecegim başka bir yere koşuyorum,benim ayrıldıgım yerde sanki  hayat yeniden başlıyor ve benim gittigim yerkerde herşey ölüyor;hayatın benim olmadıgım yerlerde yaşadıgını düşündügümden bütün zamanım bir yerden bir yere koşturarak hayatı aramakla geçiyor.Ama onu yakalayamıyorum;başkalarının yaşadıgını ben yaşayamıyorum bu yüzden birlikde oldugum herşeyden ve herkesden sıkılıp hep uzaklardakini özlüyorum.Uzaklardaki hep uzak,yakındakiler hep ölü.Benim olmadıgım yerlerde insanların neler yaşadıgı ise benim için bir muamma…

Gece yarısı çalsa telefonlarım,

Seni daha çok severim biliyormusun…

KESKE HIC TANISMASAYDIK
BU UMUTSUZ ASKI HIC YASAMASAYDIK
PISMAN DEGILIM
AMA COK ÜZGÜNÜM
COK PERISANIM
SENI ILK GÖRDÜGÜM GÜNÜ HIC UNUTAMIYORUM
O MANALI GÜLÜMSEYEN SIRIN YÜZÜNÜ
ICIMI ATES GIBI YAKAN O BAKISLARINI
HEP ANIMSIYOR, ANIMSIYORUM
ILK GÜNLER SENDEN SADECE HOSLANDIGIMI ZANNETMISTIM
OYSA NE BILIRDIM BU ASKIN
TÜM BENLIGIMI VE DAMARLARIMDAKI KANIMA GIRIP
BENI SENDE TUTSAK EDECEGINI
BU BERABERLIGIN BIR GÜN SONA ERECEGINI
DÜSÜNMEK BILE
BENI COK KORKUTUYOR SEVGILIM
ASLINDA…
ASKI BU DENLI YOGUN DUYGULARIN ZIRVESINDE YASAMAK
MUTLULUKLARIN EN BÜYÜGÜ AMA…
ENGELLI OLMAZSA…
KIZMA BANA NE YAPABILIRDIKKI
IKIMIZDE BU BERABERLIGIN SONUNDA
HÜSRAN OLDUGUNU BILE BILE YASADIK
ASKIMIZ MANTIGIN ÖNÜNE GECTI
BU GÜZEL DUYGULARIN GIRDABINA KAPILDIK

KESKE HIC TANISMASAYDIK
BU UMUTSUZ ASKI HIC YASA Read the rest of this entry »

Ben seni kocaman bir yürekle sevdim. Gözlerim değil, yüreğimdi seni gören. Sen damarlarımdaki kana karışıp , geldin oturdun yüreğime. Bir başka yerde olamazdın zaten. Sen, benim en değerli yerimde, yüreğimde olmalıydın, orada kalmalıydın. Çok aşka ev sahipliği yapan bu yürek, ilk kez bu kadar kolay kabullendi seni. Herhangi bir konuk değildin artık. Bu yüzden ne ağırlama faslı vardı, ne de ug***ama. O yüregin gerçek sahibiydin. Şimdi sonbahar, kışa giriyoruz ya… Ben dört mevsim baharı yaşadım seninle. Çiçek çiçek açtın yüreğimde. Gökkuşağı zayıf kaldı, senin renklerin karşısında. Taze bir yaprak gibi yeşildin. Açelyaydın pembeliğinle. Üzerine çiğ taneleri düşmüş sarı güldün. Kırmızıydın bir ateş gibi. Ve maviydin… En çok bu renkle anmayı sevdim seni. Denize tutkundum, denizi sensiz, seni de denizsiz düşünemedim. Seni severken dünyayı da sevdim ben, insanları da… Kendime bile dar gelirken, içinde herkese yer olan bir hayatın sahibiydim artık. En kızgın, en tahammülsüz olduğum anlarda bile, seni düşünmek yetti bana. İçimdeki sevinç yüzüme yansıdı, güldüm. Beni öylesine güldüren senin sevgindi ve ben kaygısız, içten gülüsün ne demek olduğunu, nasıl güzel bir şey olduğunu anladım seninle… Her şeye rağmen sevdim seni. Güçlüydüm ve asamayacağım hiçbir zorluk yoktu. Koca bir kente, koca bir ülkeye kafa tutabilirdim. Sen elimden tuttuğunda, patlamaya hazır bir volkan gibi hissederdim kendimi. Menzil sendin ve ben o menzile ulaşmak için önüme çıkan her şeyi yok edebilirdim. Sana ulaşmamı engelleyecek her şeyi eritirdim, kül ederdim. Sana ulaştığımdaysa sakin bir göle dönüşürdüm. Ve o göle bir tek sen girebilirdin. Sevdim ve hayrandım da… Her halin çekti beni. Durusunu, uyumanı, gülmeni, kızmanı, şaşkınlığını, saflığını, kurnazlığını, çocukluğunu, olgunluğunu sevdim. Sesini de sevdim suskunluğunu da. Küçük oyunlarını, kaprislerini, sitemlerini, korkularını sevdim. Seni ve o doyumsuz sevdanı, uçarı sevdanı anlatacak kelime bulamadım çoğu zaman. Sığmadın cümlelere ve hiçbir cümle seni yeterince tarif edecek kadar derin olmadı. Seni severken yorulmadım. Çünkü sen yaşam kaynağıydın. Her gün yenilendim. Seninle çoğaldım, büyüdüm. Eksik kalan neyim varsa tamamladın. Ölmeyecektim çünkü sen ölmezliğin ta kendisiydin.